Stad Gent biedt opvang aan alle kinderen tussen 0 en 3 jaar. Ook aan kinderen met ontwikkelingsmoeilijkheden. Voor werkende en niet werkende ouders en dit voor enkele uren of een paar dagen per week.
“Elk kind heeft het recht om zich te ontplooien in een omgeving gekenmerkt door gelijkwaardigheid en respect voor diversiteit. Elkeen heeft het recht om actief te participeren in kinderopvang van goede kwaliteit, vrijvan elke vorm van discriminatie.”
Uit de opdrachtsverklaring van het Europees netwerk DECET. Hierop baseren we onze visie, enkele getuigenissen:
Lucas,6 maand. De arts vertelde ons, na een lange reeks onderzoeken, dat onze zoon een blijvende motorische handicap zou hebben.Een week later was zijn eerste dag in de kribbe gepland. Nog ondersteboven van het slechte nieuws vertelden we alles aan de verantwoordelijke.We kregen hier vrij snel te horen dat Lucas niet meer welkom was.Angst dat de andere kinderen minder aan hun trekken zouden komen, dat was de reden. We begrepen dit niet, Lucas was toch nog altijd hetzelfde kind als de dag ervoor? Alleen had hij er een label bij gekregen: dat van gehandicapt kind.Dat label heeft ervoor gezorgd dat we vanaf dat moment voortdurend hebben moeten knokken om hem in het gewone circuit in te schakelen.
Els, mama van Lucas
Mira,4 maand. Bij de geboorte van Mira, stelde de arts een infectie vast, waardoor ze een ernstig hersenletsel had opgelopen.Met zeer veel angst liet ik het kinderdagverblijf dit moeilijke nieuws weten.Geen probleem, was het antwoord, Mira blijft welkom.Ik kon wel wenen van opluchting en dankbaarheid. Kort voor haar dagelijkse komst in het kinderdagverblijf, gingen we samen wennen.De begeleidsters stelden heel open hun vragen over Mira.‘Ja ’, ze eet wat moeilijker en ‘Nee ’ ze slaapt niet gemakkelijk in,‘en thuis proberen we het zus of zo ’…Ondertussen plooiden we samen de was.Ik voelde mij er thuis, aanvaard en gerespecteerd. De openheid van de begeleidsters gaf mij een warm gevoel van vertrouwen, ook al wist ik dat we samen nog heel wat moeilijkheden te overwinnen hadden.Ik gaf ze helemaal carte blanche, ik had er twee bondgenoten bij.
Veerle, mama van Mira
Eva,2 jaar.Ongeveer een jaar geleden maakte ik voor het eerst kennis met Eva en haar ouders. Eva was toen twee jaar oud.Eva is een meisje met het syndroom van Down.De ouders wilden graag dat Eva naar de peutergroep zou komen.Wij waren in het begin heel bang om haar in de groep op te nemen.We stelden ons allerlei vragen: ‘Zal ze zich kunnen aanpassen? Hoe zullen de andere kinderen reageren? Hoeveel extra zorg zal Eva nodig hebben? Zou ze toch niet beter naar een gespecialiseerde opvang gaan?’
We twijfelden, maar na een gesprek met de ouders besloten we het een kans te geven. Ik ben zeer blij dat we die kans genomen hebben.Eva voelt zich goed bij ons en wij vinden dat ze er echt bijhoort.Ik snap nog altijd niet waarom we zoveel schrik hadden.
Lies, leidster in een peutergroep
Jules,6 maand.Onze zoon Jules heeft een erfelijke ziekte, waardoor zijn bewegingen niet zo vlot verlopen. Na het zwangerschapsverlof van mijn vrouw besloot ik om een poosje loopbaanonderbreking te nemen.Ik wilde wat meer tijd voor mezelf, voor Jules en voor ons gezin. Toch wil ik graag dat Jules, net als onze dochter, terecht kan in de gewone kinderopvang.Volgende week starten we voor 3 halve dagen per week. Ik ben zeer blij dat Jules samen met zijn zusje naar de kribbe kan.
Jan, papa van Jules
Meer weten:
Dienst Kinderopvang Stad Gent
Véronique De Moyer
0479 992 626
AddToAny
